Η γοητεία του ποδοσφαίρου

 ΑΛΛΟ ΠΑΙΖΩ ΑΛΛΟ ΒΛΕΠΩ. 
Έχω ακούσει να λένε και ξαναλένε ότι το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα παγκοσμίως στην εποχή μας επειδή ο καθένας μπορεί να το παίξει και να το ευχαριστηθεί. Πράγματι, όποιος έχει δύο πόδια γερά μπορεί ν’ αρχίσει να κλωτσάει μια μπάλα ή κάποιο υποκατάστατό της, όπως ένα κλωτσοσκούφι παλιότερα ή ένα άδειο τενεκεδένιο κουτάκι, να κάνει ντρίπλες με ή χωρίς πραγματικό αντίπαλο, να δίνει πάσες σ’ ένα συμπαίχτη του ή σε κάποιο τοιχίο παραδίπλα του, να σουτάρει προς κάποια «εστία» που ορίζεται απλώς από δύο
ευδιάκριτα σημεία. Έτσι κάναμε παιδιά όταν δεν είχαμε κάποια διαθέσιμη μπάλα. Και μπορεί και μόνος του ακόμα, αν έχει μια μπάλα, να παίξει «ποδαράκι», «κεφαλιές» και «σουτάκια» ή μαζί με άλλους «χτυπήματα πέναλτι», «σέντρες», «κορόιδο», μονότερμα, δίτερμα σ’ έναν έρημο πεζόδρομο, σε μια πρασιά, σ’ ένα γήπεδο 5Χ5 ή κανονικών διαστάσεων. Μόνο που όλα αυτά έχουν να κάνουν με την ευχαρίστηση που παίρνει κανείς παίζοντας ο ίδιος το παιχνίδι του ποδοσφαίρου, ενώ η αναγωγή στη δημοφιλία του ως θέαμα οργανωμένων αγώνων δεν είναι διόλου αυτονόητη. Αν μάλιστα παρατηρήσει κανείς ότι πολλά παιδιά που έχουν αληθινό πάθος να παίζουν μπάλα, βαριούνται να βλέπουν (ολόκληρους) αγώνες στην τηλεόραση μέχρι μια ηλικία, γιατί δεν βρίσκουν αληθινή ευχαρίστηση να είναι παθητικοί θεατές, καταλαβαίνει ότι άλλο fun κι άλλο fan.

ΣΑΝ ΦΤΕΡΑ. 
Στις επίσημες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στους αγώνες παίζουν 22 παίκτες, 11 από κάθε ομάδα, όπως και πάντα, ενώ τους παρακολουθούν μέχρι και μερικές δεκάδες χιλιάδες θεατές παρόντες στο γήπεδο, οι οποίοι πλαισιώνουν σαν κομπάρσοι του πρωτογενούς θεάματος τους πρωταγωνιστές, συμμετέχοντας στο «μεγάλη εικόνα» του αγώνα (ενός γεμάτου γηπέδου), και επίσης εκατομμύρια αθέατοι τηλεθεατές, που λόγω της αριθμητικής τους υπεροχής φέρνουν τα πολλά λεφτά σε δικαιώματα μεταδόσεων των αγώνων και σε διαφημίσεις. Με αισθητικούς όρους καθαρού θεάματος (μιας ανταγωνιστικής δράσης) το ποδόσφαιρο είναι το μόνο ομαδικό άθλημα «σφαίρισης» στο οποίο δεν επιτρέπεται η επαφή των χεριών με τη μπάλα. Με εξαίρεση τους τερματοφύλακες εντός της περιοχής τους, στους κυρίως παίκτες τα χέρια πρέπει να λειτουργούν υποβοηθητικά στο τρέξιμο (όπως ένα πτηνό που τρέχει στο έδαφος), στους διαγκωνισμούς διεκδικήσεων της μπάλας, στους ελιγμούς στις ντρίπλες, στις σέντρες, στα κοντρόλ, στα σουτ ή στα άλματα για κεφαλιές σαν να ’ναι φτερά. Το ποδόσφαιρο είναι το μόνο αγωνιστικό σπορ στο οποίο τα (όρθια δίποδα) ανθρώπινα σώματα δεν χρησιμοποιούν τα ελεύθερα άνω άκρα τους (που είναι ο λόγος για τον οποίο εξελιχθήκαμε σε όρθια δίποδα) για να χειρίζονται το «εργαλείο» του παιχνιδιού, αλλά λειτουργούν μόνο υποβοηθητικά για να κινούνται προς αυτό ή ακόμα και να «πετούν» προς αυτό σαν πουλιά και να το διεκδικούν. Δείτε από αυτή τη σκοπιά όλα τα τηλεοπτικά ή καλύτερα τα φωτογραφικά στιγμιότυπα των διαφόρων φάσεων για να φαντασιωθείτε τη διαφορά με άλλα είδη αγώνων. 

ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ. 
Αν η μυστική και «ιερή» γοητεία του ποδοσφαίρου έγκειται στη συμβολική μας απελευθέρωση από τη βαναυσότητα της όποιας χειρονακτικής δραστηριότητας, που τόσο περιφρονούσαν οι αρχαίοι Έλληνες στοχαστές, αντιλαμβάνεται κανείς την Ύβρη που διέπραξε ο Μαραντόνα ακυρώνοντας την ουσία του παιχνιδιού και σκοράροντας στα κρυφά με το χέρι και όπως ειπώθηκε μετά επηρμένα με το «Χέρι του Θεού», και τη Νέμεση ίσως που πλήρωνε για χρόνια μετά με τα τόσα παθήματά του. Ενώ ακόμα και ο Ζιντάν όταν έδωσε κουτουλιά στο στέρνο του Ματεράτσι στον τελικό του Μουντιάλ 2006, αν και εκτός φάσης, τήρησε τον βασικό κανόνα… «όχι με τα χέρια». 

Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

http://www.cityportal.gr/articles_det1.asp?cat_id=26&subcat_id=205&article_id=37590