Ξεχάσαμε την Ιστορία και την Πλατεία Κλαυθμώνος

Γράφει η Ευγενία Μπουρνόβα

Γράφεται από οικονομολόγους πως είναι, πλέον, σαφές ότι για να εξαλείψουμε το δημόσιο έλλειμμα πρέπει να δεχτούμε και νέες περικοπές! Εντυπωσιάζομαι! Πώς είναι δυνατόν ναμιλάνε σαν αυτοκράτορες, που απευθύνονται σ’ ένα ομοιογενές σύνολο υπηκόων; Για να μη μιλήσω για τον παραλογισμό να μιλάνε εκείνοι που, στην πλειοψηφία τους, ευθύνονται επίσης για την σημερινή μας κατάντια σε ευρωπαϊκό επίπεδο αφού, είτε δεν μιλούσαν πριν, είτε συμβούλευαν τους πολιτικούς στην παρελθούσα -για τα καλά πλέον- περίοδο της ανάπτυξης της χώρας τις προηγούμενες δεκαετίες.

Ποτέ πριν, η οικονομική επιστήμη δεν υπήρξε τόσο υπόλογη έναντι της ιστορίας και το πολιτικό προσωπικό τόσο κατώτερο της ιστορίας! Ποτέ πριν η ιστορία δεν παραγκωνίστηκε τόσο πολύ, ακριβώς γιατί δεν βολεύει, και ποτέ πριν δεν μιλούσαμε τόσο για την «οικονομία» ανεξάρτητα από κοινωνικές ομάδες και τάξεις! Λες και οι οικονομικοί όροι δεν αφορούν την κοινωνία, λες και η κοινωνία μας δεν έχει διαστρωμάτωση!

Αντί να προσπαθούμε να συγκροτήσουμε αυτές τις εισοδηματικές κατηγορίες και να δούμε την κοινωνική διαστρωμάτωση μιλάμε για συντεχνίες και δίνουμε στο «λαό» να καταβροχθίσει τους δημόσιους υπαλλήλους!

Αντί να προωθούνται μελέτες για την καλύτερη γνώση αυτής της κοινωνίας και για την κατηγοριοποίησή της με βάση τα εισοδήματα, λέμε πανεύκολα ότι γενικώς πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο και να πληρώνουμε περισσότερους φόρους! Όλοι και όλες; Είναι ο καλύτερος τρόπος για να μην γίνει τίποτα.

Όσο η κοινωνική αδικία συνεχίζεται και ο καταμερισμός των ευθυνών και των βαρών δεν γίνεται με βάση τα εισοδήματα και τα αντικειμενικά κριτήρια διαβίωσης του καθένα, οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας συνολικά αντιστέκονται. Όσο η αξιολόγηση δεν προχωράει στον δημόσιο τομέα και κατηγορούμε συλλήβδην τους πάντες, αντιμετωπίζοντας όλους τους εργαζόμενους σαν συντεχνία, τόσο οι αντιστάσεις θα παραμένουν.

Η Αριστερά δεν μπορεί να μιλάει, λοιπόν, παρά για κάθε κοινωνική κατηγορία, με όρους εισοδηματικούς και με όρους αξιοκρατίας.

Γιατί η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι εργαζόμενοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους όταν εισπράττουν σε αντάλλαγμα, είτε κάτι από εισόδημα, είτε κάτι από αναγνώριση ως προϊόν αξιολόγησης. Σε κατάσταση γενικής απαξίωσης από το πολιτικό σύστημα που προσπαθεί να κρύψει τις ευθύνες του, οι εργαζόμενοι απλώς αγανακτούν.

Όταν, μάλιστα, όλοι γνωρίζουν ότι τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα δούλευε και δουλεύει χάρη σε κάποιους αλλά αρκετούς ευσυνείδητους υπαλλήλους.

Η λαϊκίστικη αντιμετώπιση της μείωσης των δαπανών με οριζόντιες περικοπές είναι η διαφορετική εκδοχή του μαζί τα φάγαμε: Η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει το αίσθημα της συνολικής ενοχής, αφού μπορεί κανείς να αναρωτιέται «μήπως επειδή έχω την ασφάλεια της εργασίας μου έχω πλεονέκτημα, ανήκω σε συντεχνία και άρα χρωστάω;».

Ξεχάσαμε την ιστορία, ξεχάσαμε την Πλατεία Κλαυθμώνος, τον Βενιζέλο και το Κράτος Δικαίου, το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Φταίει η Ιστορία, η Αριστερά και όχι το πολιτικό προσωπικό που παρόλη την ανικανότητά του καλά κρατεί και συντηρεί τη φοροδιαφυγή; Είναι μάλλον τόσο ξεκομμένο από την κοινωνία και τα προβλήματα της, που συνεχίζει να κάνει ασκήσεις επί χάρτου ενώ η ανεργία διογκώνεται, τα φτωχά στρώματα είναι χωρίς κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας και η κοινωνική συνοχή διαρρηγνύεται.

*Η Ευγενία Μπουρνόβα είναι καθηγήτρια Οικονομικής – Κοινωνικής Ιστορίας και Ιστορίας Πόλεων στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

http://www.aixmi.gr/