Διάλογος στην αίθουσα

Ν. Λυγερός
- Διάβασα το έργο σας για τη γενοκτονία.
- Είναι και για την Ανθρωπότητα.
- Ναι, το πρόσεξα…
- Συνήθως κανείς δεν την προσέχει…
- Πώς είναι δυνατόν;
- Είναι παντού και δεν την βλέπουν πουθενά.
- Το παράδοξο του σκηνοθέτη.
- Αν την έβλεπαν, θα έγραφαν για τα δικαιώματά της.
- Έχετε δίκιο. Μάλιστα σκέφτηκα γι’ αυτά.
- Έτσι περάσαμε από το αδιανόητο στην ουτοπία.

- Είναι τόσο μεγάλη η αλλαγή.
- Είναι τεράστια.
- Θυμίζει, λοιπόν, την επινόηση της λέξης γενοκτονίας.
- Αυτή η επινόηση ήταν το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας.
- Διόρθωσης, αποκατάστασης.
- Όχι μόνο.
- Αλλά;
- Και εγκεφαλικής, διότι όλα αρχίζουν εκεί.
- Με τους ανθρώπους;
- Και με τους συνανθρώπους.
- Δεν σας καταλαβαίνω.
- Οι συνάνθρωποι είναι αυτοί που ζουν μαζί μας.
- Σωστά.
- Η γενοκτονία ανέδειξε ένα άλλο στοιχείο…
- Μέσω του εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας.
- Ακριβώς.
- Και ποιο είναι αυτό;
- Οι άλλοι άνθρωποι.
- Δηλαδή;
- Οι αλλάνθρωποι.
- Υπάρχει αυτή η λέξη;
- Τώρα, ναι.
- Και τι σημαίνει;
- Είμαστε οι άλλοι που δεν γενοκτόνησαν.
- Δεν είμαστε μόνο εμείς.
- Όχι πια.
- Και πώς είναι οι αλλάνθρωποι;
- Είναι ικανοί να γράψουν για τα δικαιώματα της Ανθρωπότητας.
- Γιατί; Και πώς;
- Διότι είναι ακίνητοι άνθρωποι και ζουν μόνο μέσα στο χρόνο.
- Άρα ξεφεύγουν από κάθε κοινωνικό στοιχείο.
- Διότι δεν επικοινωνούν, όπως τα άτομα.
- Συνεννοούνται.
- Αυτή είναι η ιδέα.
- Μέσω της Ανθρωπότητας.
- Και του Χρόνου.
- Γι’ αυτό γράψατε το βιβλίο, Δάσκαλε;
- Δεν υπάρχει άλλος λόγος.