Οι προστάτες που έγιναν δεσμοφύλακες

Γράφει ο Μανόλης Αναγνωστάκης

Καλημέρα από την Πόλη.

Εδώ σχεδόν όλα λάμπουν. Συνεχές υψηλό βαρομετρικό. Τα λευκά JEEP στοιχημένα το ένα μετά το άλλο κάνουν παρέλαση, οι φιλόδοξες φωνές τους, ακούγονται και στην απέναντι όχθη του Βόσπορου από όπου και να γράφω. Ένα όνειρο χάνεται και ένα καινούργιο γεννιέται. Η παλιά συμφωνία του «Φτωχού Τούρκου» έχει παραβιασθεί και μαζί της γεννήθηκε η σιωπηρή αποδοχή ενός έθνους με ηχηρή ταυτότητα, ανάπτυξη και καθαρή πορεία που εξασφαλίζει την σταθερότητα του. Ο Βόσπορος ακριβώς δίπλα μου βουβός αισθάνομαι πως με ωθεί με παραμύθια της γιαγιάς και ιστορίες γύρω από το μαγκάλι…

Συννεφιάζει όμως πάλι. Δεν πρόλαβα να σου μιλήσω για τον σημερινό ήλιο. Δεν πρόλαβα για την

χαρά της ζωής που το έχουμε ανάγκη…

Είδες πόσο «τσούλα» είναι η ιστορία; Σε πόσα πανεπιστήμια χαμένων ευκαιριών θα πάρουμε διδακτορικά; Για πόσο θα ξεγελάμε τον πόνο μας; Με ποιόν τρόπο θα γευθούμε την δική μας μοναξιά; Τι θα τους κάνουμε τους ψευδομάρτυρες που λιμνάζουν γύρω μας;

Μαθαίνω για τα BLOGS και την Δημοκρατία που κλονίζεται. Βάζω τα γέλια. Οι προστάτες της ελευθερίας που γίνανε και δεσμοφύλακες. Θυμάμαι πως πέρασαν τρία χρόνια από τότε που ανήρτησαν για μένα τις πιο ανατριχιαστικές φαντασιώσεις τους. Ήθελαν να με σύρουν σε υπόγειες αρρώστιες να με εκβιάσουν, να με εκδικηθούν. Τότε κατάλαβα ότι η ανωνυμία τους ήταν κατασκευασμένη για να δέχεται τις προβολές τους και μόνον. Έστειλα εξώδικο και κατέβηκαν αμέσως οι αναρτήσεις. Το δίκτυο σκέφτηκα είναι η πιο ηχηρή απάντηση στην χειραγώγηση των μέσων και σταμάτησα. Έκανα λάθος! Άφησα την ματαιοδοξία του να ζεσταθεί και να ζεστάνει μαζί την πιο απειλητική μορφή του: Την συκοφαντία και τον εκβιασμό.

Τώρα ήλθε η ώρα να φωτισθεί και το άλλο μισό του για να κάνει τον κόσμο του πιο διαυγή. Να σταματήσει επιτέλους η ανωνυμία να είναι ο φορέας της σκιάς μας, το τίποτα, η ξεφτίλα, το σκοτάδι, το άλλοθι, ο φόβος της αναμέτρησης, η 25η δημοσιογραφική κατηγορία που κάνει θέμα τον εκβιασμό και την καθοδηγούμενη πληροφόρηση. Ντρέπομαι και που υπάρχω όταν μιλάω για αυτά…

Πέρασε η ώρα, ο ήλιος ήλθε πάλι, σου γράφω και σκέφτομαι πως η ανωνυμία, τους κάνει περισσότερο άτρωτους από όσο ήδη νιώθουν. Ξέρω θα χαμογελάσεις και θα μου θυμίσεις πόσο πρώιμα διανύουμε τον χειμώνα της ζωής μας, ακόμη και σε αυτό.

Ακόμη και στο δίκτυο. Έχεις δίκιο.

Φιλιά από την Πόλη.