Φόβος και Άγιο Όρος…

Γράφει ο… Χανιωτάκης Γιάννης…
Τις προάλλες, διαβάζοντας κάποιες συνεντεύξεις στο βιβλίο του Σταύρου Θεοδωράκη “Οι Άνθρωποι μου”, κάποια στιγμή μου τράβηξε την προσοχή μια δήλωση ενός μοναχού του Αγίου Όρους (αυτήν την στιγμή μου διαφεύγει το όνομά του). Ο εν λόγω “πατέρας” λοιπόν, δήλωσε ότι αν μια γυναίκα παραβιάσει το άβατο του Αγίου Όρους, το πληρώνει ακριβά καθώς την ακολουθεί ένα είδος κατάρας εξαιτίας της αμαρτίας. Ανέφερε χαρακτηριστικά 3 παραδείγματα. Μια γυναίκα που πήγε στο Άγιο Όρος και μετά πνίγηκε στον πάτο της θάλασσας κ.α.

Χθες, η “Real News” δημοσίευσε ένα θέμα στο οποίο ανέφερε τις γυναίκες οι οποίες παραβίασαν το άβατο. Διαβάζουμε λοιπόν στην εφημερίδα:
“Κατά τα θρυλούμενα, η πρώτη παραβίαση του αβάτου χρονολογείται ήδη από το 1346, και “ένοχη” ήταν η Ελένη, σύζυγος του ηγεμόνα των Σέρβων, Στέφανου Δουσάν, η οποία ωστόσο δεν έφτασε μέχρι τη σερβική μονή Χιλανδαρίου.
Το 1850, η σύζυγος του Άγγλου πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη, Στράτφορντ Κάνινγκ, κατ’ εξαίρεση και κατόπιν προηγούμενης άδειας, επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, ωστόσο, ο Πατριάρχης Άνθιμος, παρότι έδειξε σε επιστολή του να “κατανοεί” τους λόγους της επίσκεψης, σύστησε αυστηρά να μην επαναληφθεί ανάλογη… εξαίρεση.
Το 1930, η Μις Ευρώπη, Αλίκη Διπλαράκου, φιλοξενούμενη σε θαλαμηγό εφοπλιστή, με τη βοήθεια μοναχού, έπιασε λιμάνι.
Μία Γαλλίδα δημοσιογράφος όμως, η Μαρίζ Σουαζί, το 1929, λέγεται πως μπήκε ντυμένη άνδρας στο Άγιο Όρος και παρέμεινε εκεί για ένα μήνα.
Επιστρέφοντας, έγραψε στο βιβλίο της με τίτλο “Ένας μήνας με τους άνδρες του Αγίου Όρους” για τις εμπειρίες της, τον “βιτσιόζο” καλόγερο και τη συνεχή επιθυμία του για έρωτα, πειρασμούς και ένοχες συνειδήσεις.
“Είναι φαντασιόπληκτη. Θα είδε το Άγιον Όρος μόνο από το βαπόρι”, ήταν η απάντηση εκ μέρους της Μοναστικής Πολιτείας.
Η περίπτωση της Πόντιας από τη Θεσσαλονίκη, Μαρίας Ποιμενίδου, ήταν όμως η πιο ενδιαφέρουσα, αφού στάθηκε αιτία, δύο μήνες μετά το εγχείρημά της, να ψηφιστεί το Νομοθετικό Διάταγμα 2623/1953, που προέβλεπε ποινή φυλάκισης έως και ενός έτους για ανάλογες περιπτώσεις.
Η 22χρονη τότε Μαρία, σαν σήμερα, 17 Απριλίου του 1953, ντυμένη αντρικά, “τρύπωσε” στα άδυτα του Αγίου Όρους και παρέμεινε εκεί έως και τις 19 του ίδιου μήνα.
Δημοσίευμα της εφημερίδας της εποχής “Εμπρός”, επιβεβαίωνε το τολμηρό εγχείρημα της “νεαράς , που είχεν, όπως εδήλωσεν, από πολλού χρόνου σχεδιάσει την ‘καταπάτησην του Αγίου Όρους’, φλεγόμενη υπό της επιθυμίας της, να ίδη αυτοπροσώπως, κατά ποίον τρόπον διάγουν τον βίον οι μοναχοί”.
Σημειώνεται, ότι η Πολιτεία του Αγίου Όρους, το Αυτοδιοίκητο και Αυτόνομο Τμήμα του ελληνικού κράτους, ανήκει πολιτικά στο υπουργείο Εξωτερικών και θρησκευτικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.”
Δεν αναφέρεται πουθενά γεγονός όπου γυναίκα “πλήρωσε” το θάρρος της να παραβεί το άβατο του Αγίου Όρους, αντίθετα αναφέρονται πολλές που το έπραξαν και δεν έπαθαν απολύτως τίποτα. 
Ο μοναχός αναφέρει σκόπιμα 3 περιστατικά τα οποία δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ισχύουν αλλά αποκρύπτει όλα τα υπόλοιπα. Μέσω του φόβου προσπαθεί να αποτρέψει τις γυναίκες που θέλουν αν μπουν στο Άγιο Όρος αλλά και να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες διαμαρτυρίας μερίδας τους που τυχόν θα θελήσουν να εισέλθουν. Παράλληλα, τονώνει τον μυστηριακό χαρακτήρα της εκκλησίας και της πίστης και βάζει βούτυρο στο ψωμί των συνομοσιολόγων οι οποίοι βγάζουν από τη μύγα ξύγκι για φαινόμενα όπως αυτό. Έτσι, οι μοναχοί ενισχύουν την ιερότητα αυτού που “εκπροσωπούν”. Και βέβαια οι συνομοσιολόγοι με τη σειρά τους στηρίζουν το “Άγιο” έργο της εκκλησίας και των παπάδων και μοναχών. Οπότε μένουν όλοι ευχαριστημένοι.
Και όλα αυτά από ένα απλό ψέμα.
  http://megapress10.wordpress.com/