Εκδήλωση Τομέα Κοινωνικής Πολιτικής, Κοινωνικών Φορέων και Μαζικών Κινημάτων “Κοινωνικής Συμφωνίας” Ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ -Παρέμβαση Προέδρου καθ. Λούκας Τ. Κατσέλη

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 8-05-2014  στο Ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ η εκδήλωση με θέμα  «Εκλογές 2014: Αναζητώντας τη Νέα Συλλογικότητα Ενάντια στον Ατομισμό του Νεοφιλελευθερισμού”  που διοργάνωσε ο Τομέας Κοινωνικής Πολιτικής, Κοινωνικών Φορέων και Μαζικών Κινημάτων της  ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ .

Στη εκδήλωση συζητήθηκαν  θέματα σχετικά με τον ρόλο της Συλλογικότητας, των Μαζικών Κινημάτων, της Κοινωνικής Οικονομίας και τις επιπτώσεις από την  Νεοφιλελεύθερη επέλαση.  

Κυρίαρχο μήνυμα της εκδήλωσης ήταν, ότι αποτελεί προτεραιότητα και είναι ζήτημα χρόνου στην χώρα μας, η ανασύσταση των  συλλογικών κινημάτων και η συνεργασία μεταξύ τους, προκειμένου να πολλαπλασιαστούν  οι προοπτικές επιτυχίας των αγώνων που καλούνται να δώσουν για να επαναφέρουμε στο προσκήνιο την πολιτική και τη δημοκρατία. Να προασπίσουμε  το κοινωνικό δικαίωμα στην εργασία, στην παιδεία, στην υγεία, στον ελεύθερο χρόνο μας. Να υπερασπισθούμε το δικαίωμα  μας να ορίζουμε τη ζωή μας, έξω από τα μνημόνια, την φτώχεια και την δυστυχία που παράγουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Ομιλητές στην εκδήλωση ήταν οι: Γιώργος Καββαθάς πρόεδρος ΓΣΕΒΕE, Στάβυ Σαλουφάκου Μέλος Διοίκησης ΕΚΑ & ΓΣΕΕ π. πρόεδρος ΕΚΑ, Kαθ. Δημοσθένης Κασσαβέτης Τμήμα Νομικής Επιστήμης  ΔΠΘ,  Γιάννης Σαράντης αν. Γραμματέας & Υπεύθυνος Τύπου Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδος, Αιμιλία Σταθούλια Διεθνολόγος, Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ, Νικήτας Κανάκης, ΓΓ ΓΙΑΤΡΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΓΓ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ & Υποψήφιος Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ.  

Χαιρετισμό απηύθυνε η Kαθ. Λούκα Κατσέλη  Πρόεδρος ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ.

Παρεμβάσεις έκαναν: η Δέσποινα Κωστοπούλου εκπρόσωπος των απολυμένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, ο Παναγιώτης Καλφαγιάννης πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ, ο Τζανέτος Καραμίχας  πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, ο Ευάγγελος Κριτικός Πρόεδρος Εθνικής Ομοσπονδίας Δανειοληπτών,  και ο Βασίλης Τακτικός Συντονιστής του Πανελλήνιου Παρατηρητηρίου οργανώσεων κοινωνίας πολιτών .

Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο Θέμης   Μπαλασόπουλος πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΑΔΕΔΥ, ο Νίκος Φωτόπουλος μέλος ΕΕ ΓΣΕΕ π.Πρόεδρος ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, η Μεταξία Στεκουλέα Πρόεδρος Ομοσπονδίας Εμπορουπαλλήλων, ο Αντώνης Κουρούκλης από την ομοσπονδία ασφαλιστικών ταμείων και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΑΔΕΔΥ  ,ο Κώστας Μανιάτης ΓΓ ΕΤΕ-ΔΕΗ, εκπρόσωποι από το ψηφοδέλτιο για την περιφέρεια ΑΤΤΙΚΗΣ της Ρένας Δούρου και από το ψηφοδέλτιο για το Δήμο Αθηναίων του Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Στην έναρξη της εκδήλωσης η συντονίστρια και υπεύθυνη του Τομέα  κοινωνικής πολιτικής, κοινωνικών φορέων και μαζικών κινημάτων της Κοινωνικής Συμφωνίας Φρόσω Σταυράκη αναφέρθηκε στην διακήρυξη του κόμματος σε σχέση με το θέμα της εκδήλωσης και χαρακτηριστικά ανέφερε  «ενώ οι νεοφιλελεύθεροι ορκίζονται στον ελεύθερο ανταγωνισμό, οι προοδευτικοί μάχονται για την αλληλεγγύη, τη συλλογική οργάνωση και δράση. Ενώ οι συντηρητικοί προτάσσουν εκβιαστικά διλήμματα και καλλιεργούν την ανασφάλεια και τους φόβους, οι προοδευτικοί αναδεικνύουν την εμπιστοσύνη, τις θετικές προσδοκίες και προοπτικές».

Παρέμβαση Προέδρου “Κοινωνικής Συμφωνίας” καθ. Λούκας Τ. Κατσέλη

Άκουσα με μεγάλο ενδιαφέρον τους ομιλητές που προηγήθηκαν και θέλω να εκφράσω τη χαρά και την ικανοποίηση μου για οσα ελέχθησαν καθώς και για τη συμμετοχή τόσο αξιόλογων συμμετεχόντων στη σημερινή μας εκδήλωση .

Είναι, πράγματι, εντυπωσιακός ο προβληματισμός , η ζωτικότητα και η δράση των συλλογικοτήτων που εκπροσωπούνται σ’αυτή την σύναξη . Και κάτι παραπάνω: Η συζήτηση αυτή λαμβάνει χώρα  ενώ η χώρα βρίσκεται στη μέση μιας βαθύτατης οικονομικής κρίσης και κοινωνικής αποσύνθεσης. Η κραυγαλέα αντίθεση ανάμεσα στις προκλήσεις που αναδείχθηκαν από τις τοποθετήσεις σας  και στην εκδηλη ανάγκη αναβίωσης του κοινωνικού διαλόγου και πυροδότησης συλλογικής δράσης   και στα έντονα σημάδια  παρακμής του πολιτικού συστήματος και αδυναμίας του να ανταποκριθεί σ’αυτές τις  προκλήσεις, εγείρει ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν.

Επιτρέψτε μου μερικές σκέψεις πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Η κατακραυγή εναντίον του πολιτικού συστήματος, των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών είναι γνωστή. Η σημερινή κρίση χρεώνεται συλλήβδην σε κακούς χειρισμούς και πρακτικές των παραδοσιακών κομμάτων και των πολιτικών. Χωρίς αμφιβολία, οι ευθύνες του πολιτικού μας συστήματος στην εμφάνιση της σημερινής κρίσης είναι μεγάλες, αν και δεν πρέπει να είμαστε ισοπεδωτικοί έναντι όλων. Οι ευθύνες επιμερίζονται σε συγκεκριμένα κόμματα και στελέχη, σε συγκεκριμένες πολιτικές, σε συγκεκριμένες περιόδους. Δεν είναι στις προθέσεις μου να μπω βαθύτερα σ’ αυτό το ζήτημα αν και πιστεύω ότι αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά θα πρέπει με νηφαλιότητα να αξιολογήσουμε το παρελθόν , τις δυνατότητες και επιλογές του καθενός μας και να αποδώσουμε ευθύνες εκεί που πρέπει.

Θέλω όμως σήμερα  να επισημάνω ότι η πολιτική κρίση, η κατάρρευση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος έχει βαθύτερες ρίζες που πρέπει να αναζητήσουμε και να αποφύγουμε τον πειρασμό της αφελούς και καθησυχαστικής ερμηνείας. Σας ερωτώ: ας υποθέσουμε ότι τα πολιτικά πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στο παρελθόν απομακρύνονται και το πολιτικό σύστημα αναβαπτίζεται κάνοντας delete στο παρελθόν, και ότι νέα πρόσωπα εισέρχονται στην πολιτική , πιστεύετε ότι η αποκήρυξη τής μεταπολίτευσης και η αλλαγή του πολιτικού προσωπικού , θα αποκαθιστούσε την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος  και οι πολίτες θα συνέρρεαν πάλι στα αναβαθμισμένα κόμματα; Νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι κάτι τέτοιο δεν επρόκειτο να συμβεί. Γιατί;

Γιατί το πολιτικό σύστημα έχει απολέσει  σημαντικά εργαλεία για να επιτελεί το έργο του. Το πολιτικό σύστημα αποκτά νόημα όταν μπορεί να παρέμβει και να δώσει πολιτικές λύσεις, σε θέματα που αφορούν , τους κανόνες της αγοράς, τη διανομή του εισοδήματος, το ρυθμό συσσώρευσης του κεφαλαίου, τις εργασιακές σχέσεις, την απασχόληση, την κυκλοφορία του χρήματος  κ.ά.

Η νεοφιλελεύθερη επέλαση επιδιώκει δύο ριζικές αλλαγές στη ζωή μας. Σε καθαρά ιδεολογικό επίπεδο, προσπαθεί να καταλύσει τις συλλογικές οντότητες και να δημιουργήσει μια αβαθή κοινωνία ατόμων, μια άνευρη “κοινωνία των πολιτών» O καθένας μόνος του απέναντι στα θεριά . Μόνος ο εργαζόμενος απέναντι στην εργοδοσία . Μόνος ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας η ο υπερχρεωμένος κανταναλωτής απέναντι στις Τράπεζες. Μόνος ο αγρότης απέναντι στους μεσάζοντες. Σε πολιτικό επίπεδο επιδιώκει  με κάθε τρόπο να μεταβιβάσει την διευθέτηση και επίλυση των θεμάτων  που μόλις ανέφερα αποκλειστικά στις αγορές και σε εξωθεσμικές δυνάμεις, μακριά από κάθε δημοκρατικό έλεγχο, εποπτεία και διαφάνεια. Ελάχιστα από τα θέματα αυτά στην Ελλάδα σήμερα αποφασίζονται πλέον μέσα σε δημοκρατικούς θεσμούς.

Δείτε τι συμβαίνει σήμερα: Το κοινοβούλιο επικυρώνει τις ειλημμένες αποφάσεις της Τρόικας,  με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Η Κυβέρνηση κινείται με τον αυτόματο πιλότο του  μνημονίου και η Δημόσια Διοίκηση έχει μετατραπεί σε μεταφραστικό γραφείο, αφού αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί σε κλειστούς και σκοτεινούς χώρους μεταφράζονται στην Ελληνική.

Είναι σαφές πιστεύω ότι σ’ αυτό το περιβάλλον το πολιτικό σύστημα έχει χάσει τον προορισμό του , την ψυχή του. Ο μέσος πολίτης εξακολουθεί να αξιολογεί το πολιτικό σύστημα με τα γυαλιά του παρελθόντος. Πρέπει όμως να κατανοήσει ότι το πολιτικό σύστημα που γνώριζε και από το οποίο ζητάει επίλυση των προβλημάτων του δεν υπάρχει πια.

Εάν πράγματι πιστεύουμε στην αξία και ομαλή λειτουργία  της πολιτικής δημοκρατίας, τότε θα πρέπει να δώσουμε σκληρή μάχη για να διεκδικήσουμε πίσω το χώρο  που η αεροπειρατεία του νεοφιλελευθερισμού παρέδωσε στις αγορές και σε εξωθεσμικούς παράγοντες.

Η Κοινωνική Συμφωνία είναι ταγμένη σ’ αυτό τον αγώνα. Γ ι αυτό άλλωστε διοργανώσαμε αυτή την εκδήλωση σε προεκλογική περίοδο . Ξέρουμε πολύ καλά, ότι ο αγώνας θα είναι δύσκολος και μακρύς. Δεν περιμένουμε από τον πολίτη να αλλάξει στάση από τη μια στιγμή στην άλλη. Ξέρουμε ότι αντιδρά στην κρίση από τη δική του βιωματική πλευρά. Τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, συσπειρώνονται σε ένα δικό τους κίνημα, το ίδιο κάνουν οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι και οι επαγγελματίες. Το καταναλωτικό κίνημα πυκνώνει. Το εθελοντικό κίνημα αποτελεί νησίδα δημιουργικής προσφοράς για πολλούς. Και τα παιδιά μας αναζητούν νέες συλλογικότητες άλλοι στο χώρο του διαδικτύου άλλοι  στα πολιτιστικά δρώμενα κι άλλοι στις παρέες.

Οι σκέψεις αυτές με οδηγούν σ’ ένα αισιόδοξο συμπέρασμα. Δεν με φοβίζει η στάση του πολίτη απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Είναι ζήτημα χρόνου να κατανοήσει τι έχει συμβεί και που είναι το πολιτικό διακύβευμα. Και πιστεύω ότι ο δρόμος για να αποκτήσει νέα πολιτική συνείδηση είναι αυτός που ενστικτωδώς έχει επιλέξει: τη ενεργό συμμετοχή του σε συλλογικές οντότητες που έχουν συγκεκριμένη αναφορά στα προβλήματα του και ανπτύσσουν δράση μέσα στην κοινωνία . Οι συλλογικές αυτές οντότητες , που όπως ειδαμε και εκείνες καλούνται να αλλάξουν και να μετεξελιχθούν , έχουν ήδη κατανοήσει ότι οι προοπτικές επιτυχίας πολλαπλασιάζονται  μόνο με συνεργασία μεταξύ τους.

Μια τέτοια συνεργασία , αν επιτευχθεί , θα είναι ταυτόχρονα και ένα μεγάλο βήμα προς την καλλιέργεια του εδάφους  για νέους προοδευτικούς πολιτικούς φορείς που όντας συνδεδεμένοι με τα ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας, θα μπορέσουν να αγωνισθούν ενάντια στην λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού και την επικυριαρχία των αγορών και των κλειστών κυκλωμάτων εξουσίας και επιρροής. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για ολους μας ενόψει και των εκλογών που ερχονται : Να επαναφέρουμε στο προσκήνιο την πολιτική και τη δημοκρατία . Να προασπίσουμε  το κοινωνικό δικαίωμα στην εργασία και σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Να υπερασπισθούμε το δικαίωμα  μας να ορίζουμε εμείς τη ζωή μας .