Αν βρισκόταν στη θέση της Μέρκελ…

Επειδή τον τελευταίο καιρό υπάρχουν πολλοί που, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα… μη δικαιολογήσιμα, αποδίδουν το κακό ριζικό μας στο γεγονός ότι στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται σήμερα μια γυναίκα, να προχωρήσουμε σε ορισμένες απαραίτητες διευκρινίσεις.

Πράγματι, το θεμελιώδες πρόβλημα και η κάθε άλλο παρά «αόρατη» απειλή για το μέλλον της Ευρώπης, είναι η Άνγκελα Μέρκελ. Όχι βέβαια επειδή είναι γυναίκα. Αλλά επειδή είναι… η λάθος γυναίκα.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος, ως πρώην Ανατολικογερμανίδα που πέρασε δύσκολα χρόνια στην εποχή της βιολογικής αλλά και πολιτικής ενηλικίωσης, στη… λάθος πλευρά του Τείχους του Βερολίνου, δεν διαθέτει το επαρκές ηγετικό εκτόπισμα, για τη σημερινή συγκυρία.

Η Ευρώπη θα είχε ενδεχομένως λυτρωθεί, αν στην ηγεσία της βρισκόταν μια εμβληματική φυσιογνωμία σαν τη Μάργκαρετ Θάτσερ, το πρώτο κλάμα της οποίας ακούστηκε σαν σήμερα, στις 13 Οκτωβρίου του 1925.

Η «σιδηρά κυρία» της βρετανικής, ευρωπαϊκής και γενικότερα παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, αποτελεί το διαχρονικό πρότυπο ηγέτη που έχει τη χαρισματική προσωπικότητα, και το απαραίτητο απόθεμα σε «τσαμπουκά», για να υλοποιεί ό, τι αποφασίζει.

Συνήθως δε, οι αποφάσεις της ήταν και απολύτως ορθές. Εκείνη άλλωστε πρωτίστως, και δευτερευόντως ο Ρόναλντ Ρίγκαν, αποτέλεσε την πολιτική γροθιά που γκρέμισε το Τείχος και μαζί του τον Υπαρκτό Σοσιαλισμό, τερματίζοντας τον Ψυχρό Πόλεμο, με τη Δύση νικήτρια.

Παρεπιπτόντως, είναι εξαιρετικά πιθανό, η τελευταία φορά που ακούστηκε το κλάμα της Μάργκαρετ Θάτσερ, να ήταν η στιγμή της γέννησής της. Έκλαψε βέβαια και όταν έχασε την πρωθυπουργία, γρήγορα όμως το σιωπηλό κλάμα μετατράπηκε σε οργή. Και εκδίκηση.

ΜΑΡΙΚΑ ΛΥΣΙΑΝΘΗhttp://www.statesmen.gr