Πολλά «ίσως» για μια φράση του Τσίπρα.

Του Νίκου Σερβετά

Τρομερή εντύπωση μου έκανε ένα σημείο της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στην συνέντευξη τύπου που μαζί με τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, έδωσαν στη Μόσχα μετά τη συνάντηση τους.

Είπε, μεταξύ άλλων, ο Αλέξης Τσίπρας στη ομιλία του πριν αρχίσουν οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων:

«Υπάρχει άμεση ανάγκη να επαναφέρουμε την ήπειρό μας σε έναν σοβαρό διάλογο για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, με ενίσχυση του ρόλου του ΟΑΣΕ. Και από αυτό τον διάλογο, δεν είναι δυνατόν να διανοηθεί κανείς ότι η Ρωσία θα απουσιάζει. Σε αυτή την κατεύθυνση, η Ελλάδα θα επιδιώξει, με τις δυνάμεις που διαθέτει, αλλά και με την ισότιμη παρουσία της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, να συμβάλλει ενεργά στη δημιουργία γεφυρών συνεργασίας και διαλόγου, μεταξύ της Ε.Ε και της Ρωσίας. Με μια θετική ατζέντα για την κοινή αντιμετώπιση των διεθνών και περιφερειακών προκλήσεων, όπως η αντιμετώπιση του τζιχαντισμού και η ανάγκη για σταθερότητα στη Μ. Ανατολή και στη Β. Αφρική.»

Το έψαξα λίγο το θέμα και βρήκα ότι η θέση αυτή είναι από τις βασικές του ΣΥΡΙΖΑ για την εξωτερική και αμυντική πολιτική. Άρα σ’ αυτούς που ασχολούνται με το θέμα -δημοσιογράφους, παρατηρητές, αναλυτές – θα πρέπει να είναι γνωστή. Βρίσκεται ακριβώς στην ίδια λογική με τη θέση για το ΝΑΤΟ όπου συνοπτικά αναφέρεται ότι «η Ελλάδα δεν θέλει να αποχωρήσει από την Ατλαντική Συμμαχία αλλά θέλει να διαλυθεί το ΝΑΤΟ και να σχεδιαστεί ένας νέος αμυντικός μηχανισμός»

Ίσως η θέση αυτή να θεωρήθηκε, τότε, μία από τις «υπερβολές» του ΣΥΡΙΖΑ που «ήθελε να φέρει τα πάνω – κάτω και τώρα που έγινε κυβέρνηση κάνει … κωλοτούμπες», ίσως.

Βλέπουμε όμως ότι σήμερα η θέση αυτή εκφράστηκε δημόσια και μάλιστα όχι σε εργασίες κάποιου κεντρικού πολιτικού οργάνου στην Ελλάδα ή έστω μέσα στην ελληνική βουλή σε κάποια τυπική διαδικασία αλλά με τον πιο επίσημο τρόπο, σε μία διεθνή συνάντηση και μάλιστα μπροστά στα φώτα των διεθνών μέσων ενημέρωσης.

Διότι τι άλλο μπορεί να σημαίνει η φράση «νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας» από την αναδιαμόρφωση του ΝΑΤΟ, εκφρασμένο βέβαια με πολύ διπλωματικό τρόπο;

Η πρώτη σκέψη είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας, έβαλε το θέμα για να μετρήσει τις αντιδράσεις αυτού που κατά συνθήκη ονομάζουμε «διεθνή παράγοντα» και να πει ταυτόχρονα ότι έχει πολλά όπλα στα χέρια του, ένα από τα οποία είναι και αυτό.

Το στοιχείο που εντυπωσιάζει είναι ότι ούτε από το εσωτερικό ούτε από το εξωτερικό, δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση. Δεν είναι μικρό πράγμα για να περάσει «στο ντούκου»!

Οι πάντες επικέντρωσαν την κριτική τους στην επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας στην Μόσχα, στις πάγιες, πολυσυζητημένες και ίσως κορεσμένες από λόγο και αντίλογο θέσεις τους.

Ορισμένοι, ειδικά στην Ελλάδα, ίσως να μην το πρόσεξαν. Απτή απόδειξη οι – το λιγότερο που μπορώ να τις χαρακτηρίσω «προβληματικές» – ερωτήσεις που έκαναν οι απεσταλμένοι των δύο ελληνικών μέσων στους οποίους δόθηκε η ευκαιρία να θέσουν ερωτήσεις: της εφημερίδας «Η Καθημερινή» και του τηλεοπτικού σταθμού MEGA. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τις ερωτήσεις που υπέβαλαν «τις έφεραν μαζί τους από την Αθήνα», ήταν σαν να μην άκουσαν τις ομιλίες Πούτιν και Τσίπρα, πριν τις υποβάλλουν.

Εκτός Ελλάδος όμως, εκεί όπου κάθε φράση, κάθε λέξη, κάθε κίνηση, περνάει από σαράντα κόσκινα, είμαι βέβαιος ότι όχι μόνο το πρόσεξαν αλλά τους προκάλεσε και έκπληξη, ίσως διότι δεν ήταν έτοιμοι να το αντιμετωπίσουν. Ίσως πάλι για να το υποβαθμίσουν, και με αυτό τον τρόπο να συμβάλουν ώστε να μην μπουν σε προβληματισμό όσοι δεν παρακολούθησαν την συνέντευξη τύπου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι αυτά που δεν αναφέρονται στα μέσα ενημέρωσης είναι σαν να μην υπάρχουν.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα εμμείνει σε αυτή τη θέση της ή αν θα το αφήσει να ξεχαστεί για να το επαναφέρει αν και όταν της χρειαστεί.

Νίκος Σερβετάς